celinedownunder.reismee.nl

Simpson dessert, hay river track deel 1

hallo allemaal, 

de eerste update, ik heb net dik 2 uur zitten typen en de computer die ik nu gebruik vind het typen van mij heel fijn of haat mij met een passie want hij heeft net alles maar dan ook alles gewist.... dus ik ben weer terug bij af en ga het nu meteen met een fake glimlach nog een keer proberen. 

de echte update dan maar voor de 2e ronde, het niet in bereik zijn was best lekker rustig voor een tijdje maar het is ook wel weer fijn in contact te zijn met de bewoonde wereld.

Eerste dag was een lange dag auto rijden door packsadle, in het packsadle hotel waar de vroegere bepakkingszadels van de paarden en andere last dieren aan de muur hingen hebben we gelunched. Ze hadden er gluten vrij brood dus een tosti was erg lekker in de subwoestijn.
De hoeden van overleden bewoners van packsadle en van andere reizigers die hun hoed hebben gedoneerd of achter gelaten hangen door de hele pub. ik ben onderweg in aardig wat pubs geweest en kwam erachter dat elke pub wel iets speciaals heeft als aantrekker. ten eerste minimaal 5 soorten bier op de tap en nog weet ik het niet hoeveel meer achter de bar en eentje had allemaal vlechten en plukken haar van mensen aan het plafon hangen, mensen doneerde dat om te laten zien dat ze daar geweest waren. er hingen aan de muur vele 5 dollar biljetten en biljetten van allerlei andere soorten van over de hele wereld met namen en datas erop. stikkers van plaatsen van over heel australie en soms zie je er eentje van een ander land maar meestal zie je de stikkers van aussie.

We zijn doorgereden naar milparinka home state waar we in een creek gekampeerd hebben. milperinka was een cattle station en word nu gebruikt door reizigers als tussenstop. er is een pub en een informatie centrum en je kampeert in de droge rivier. het informatie centrum word gerunt door vrijwilligers die zich inschrijven voor een aantal weken, mensen van all over aussie komen een aantal weken reizigers welkom heten en hun verhalen delen en natuurlijk vertellen over de milperinka homesteat. de ruwines staan nog en er zijn gedenktekens van de overleden bewoners die er 100 jaar terug waren. 

in de nu droge rivier kan je duidelijik zien dat als er water is dat er veel water is, langs de bomen zie je alle rommel opgehoopt en gelukkig is dat allemaal hout takken modder en bladeren. geen plastic of metaal! het is vooral super makkelijk voor het kampvuur, het is een ongeschreven regel dat je alleen hout van de grond gebruikt om te verbranden en niet de bomen die de droogtes trotseren beschadigd of erger helemaal kapt.

de volgende ochtend ben ik Met Annie meegegaan weer een lange dag rijden, het was absoluut heerlijk kletsen en volgens annie was ik erg toe aan wat vrouwlijk gezelschap tussen al die kerels en eerlijk gezegd had ze helemaal gelijk. vrouwen onder elkaar is soms best even heel fijn.

we zijn naar de dig tree gereden en daar hebben we gekampeerd. de dig tree heeft zijn naam gekregen doordat de eerste europese groep hier goederen begraven had. een kerel genaamt ene Burke lijde een groep mensen die hem zouden helpen de eerste engelsman te worden die australie doorkruisde en terug keerde. helaas voor hem keerde hij nooit terug. er staan verschillende informatie borden die door verschillende organisaties geplaatst zijn en dus verschillende delen van het verhaal van de expeditie vertellen. de meeste zijn niet aan elkaar vast te knopen wat ze vertelde maar over een ding zijn ze het wel eens; dat Burke een door succes gedreven zeer onplezante veel eisende nare arogante niet luisterende egoistische vent was.

voor mij was een speciaal moment dat ik me tanden poetste onder de sterren bij de rivier. het was windstil en de weerspiegeling van de sterren in het permanente water in de woestijn was magish mooi. het tanden poetsen duurde erg lang die avond maar het is zo een een keer in je leven moment denkik.

we hebben de volgende dag Burke zijn graf bezocht waar hij niet meer begraven is maar er staat een grote steen dat het ooit zijn graf was. we hebben gaande weg verschillende permanente waterplaatsen bezocht op zoek naar het wildlife. helaas voor ons is er een onwijze droogte dus er is nog wel wat water maar lang niet genoeg om alle dieren te onderhouden dus de dieren trekken allemaal weg. de wegen zijn slecht en je hebt zonder enige twijfel een 4x4 auto nodig om daar te rijden.

een lunch en een warme douche in innamincka was een zeer welkom tafereel. alle stof van me af wassen was heerlijk al was het een klus die ik had kunnen laten want door alle kieren en scheuren in de muren van het douchegebouwtje gierde de stof naar binnen. en zogouw je naar buiten stapte werd je weer bedolven door de wind met stof. het was gewoon een plezante gedachte voor even.

we zijn naar coongie lakes gereden en daar naast het permanente zoet water meer gekampeerd. de coongie lakes staan bekent om de grote vogel populatie maar helaas door de droogte en dus geen voer voor de vogels waren er slechts enkele vogeltjes te spotten. De zonsopgang over het meer midden in de woestijn beleven is echt een geweldige ervaring. We hebben sochtends lekker gerommeld en rustig aan weer op pad gegaan. 

We hebben gekampeerd langs de weg in een peddok. je rijd dwars door verschillende cattle stations die geen hekken hebben rond de wegen. de peddoks zijn zo groot dat de koeien meestal ver van de weg af zijn. die avond was er Veel.wind, snachts tikte me tent me aldoor op me neus door de sterke windstoten.

Annie werd helaas wakker met een hele zere rug, ik werd soort van benoemt als haar hulp en assisteerde haar met wat ze nodig had of wilde doen. ondanks dat het auto rijden voor haar een hels karwij was en ze verging van de pijn in haar rug hebben het nog steeds erg gezellig gehad. later in het ziekenhuis in birdsville hoorde we dat ze spit had, erg pijnlijk maar niet te ernstig in vorm van schade aan haar rug. goede pijnbestrijding hielp gelukkig en de trip ging gewoon verder. Girlpower!!

Lunchen langs een creek en dit keer op tijd op de kampeer plek aangekomen. de grens tussen zuid AustraliĆ« en Queensland. Haddon corner. onder het afdak waar we aten hadden vele zebravinken hun huisjes gebouwd en ze chipperden luid met ons gekwek. snachts hoorde je verschillende geluiden van dieren rond het kamp maar niks waar je je zorgen over moest maken.  Wakker worden met het geluid van ontwakende zebravinken was een erg plezante ervaring vond ik. terwijl we ons kamp aan het afbreken waren kwam er een enorme mega grote stier even polshoogte nemen door gewoon op ze dooie akkertje even een rondje langs ons kamp te wandelen. we stapten allemaal keurig opzij voor hem want hij was echt veel te groot om een rondje rodeo mee te doen. ik vermoed dat hij tevreden was want hij ging verderop lekker liggen herkouwen.

Overal koeien in op de weg en onderweg prachtige uitzichtpunten. een van de uitzichtpunten was vernoemt naar een jonge soldaat die omgekomen was in een helicopter oefening. hij was een zeer geliefd gezicht in het dorp en ze wilde hem eren voor alles wat hij al voor de community gedaan had. 

Het kamperen in the Bush vind ik helemaal GE WEL DIG!!! ik heb de Mooiste zonsopgang van me leven gezien. ik zat alleen op een bankje en het overweldigende natuurschoon maakt je sprakeloos en ik kan het ook niet beschrijven hoe prachtig het was of het vastleggen op een foto. Heerlijk savonds kampvuur met overal dieren om ons heen die we hoorde maar niet zagen. van dingos wilde katten koeien naar (daar wel) super veel vogels.

weer een Lange dag rijden, annie nam wat rust van het autorijden en graham reed haar auto. ik mocht/moest grahams auto rijden, geweldig leuk voor mij maar heel vervelend voor annie. ik heb Braaf geluisteren (al was ik het niet met graham eens) maar ik deed keurig wat hij me vertelde en ja hoor ik kom vast te zitten door te luisteren... gelukkig was de held van de dag er om dit zeer onbekwame meisje in nood te helpen door de auto in 4x4 te zetten en rustig door te rijden. 

tijdens het Bush kamperen heb je echt helemaal niks om je heen, niks nergens noppes licht of iets. Vanaf de duin was er niks anders te zien dan zwart en wat bosjes om je heen. we hebben Verschillende permanente water plaatsen in de woestijn bezocht op zoek naar het befaamde wildlife maar helaas hadden we niet veel geluk.

je zult het bijna niet geloven maar in dit kleine gehugje genaamt bedourie hebben ze een gratis zwembad!! het was echt zo een weldaad om even heerlijk te zwemmen en ontspannen in het water! helaas was ik niet op de hoogte van het feit dat we zouden gaan zwemmen midden in de woestijn dus met een beetje kreatieviteid met kleding had ik een keurige zwemoutfit. het water werd verwarmt door de hete bron onder bedourie. 

rond bedourie zijn er verschillende hete bronnen te vinden met termperaturen oplopend tot bijna kokent water. de meeste bronnen zijn dan ook goed afgehekt zodat mensen en dieren zich er niet aan kunnen verbranden.

op de kampeerplaats hadden we een team effort going, we deden een kampeeroven. dit is een grote gietijzeren pan met een platte deksel. je doet al je eten in de pan met een beetje water en zet hem vervolgends in de hete kolen en schept de hete kolen op het deksel legt zodat de hitte er goed doorheen gaat en al het eten goed gaart. het was een heerlijke maaltijd en een zeer geslaagde gezellige avond!

 ondertussen zijn Graham en Annie letterlijk Van hun stoel gevallen dus de druk is op mij en ian om netjes te blijven zitten. gelukkig hebben wij ons de hele trip goed kunnen gedragen en zijn wij keurig op onze stoelen blijven zittten.

zo dit is de eerste update en de volgende komt snel :) 

lieve groetjes aan iedereen!! dikke kuss <3

Reacties

Reacties

Mam

wat heerlijk om alvast van je te lezen

Peter

Wat is dit weer genieten geblazen! Lovin it!

Johan

Wat een verhaal ,kan me je
reactie voorstellen als de tekst voor je ogen verdwijnt!Maar we zijn weer op de hoogte van je belevenissen .groetjes Johan

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!